Τα Μονοπάτια της Ελλάδας

Η πρότασή σας:

E4 (Όλυμπος - Μύτικας)

Περιγραφή:

Αυτά που ξεχάσαμε: περιήγηση στα μονοπάτια του Ολύμπου

Το πρωί της Δευτέρας ήταν αρκετά ζεστό.

Όχι όμως υπερβολικά ζεστό για Ιούλιο μήνα.

Ένας καφές, φρυγανιές με μέλι, λίγη συζήτηση και ορισμένες τελευταίες λεπτομέρειες αποτέλεσαν τις πρώτες επιλογές της ημέρας.
Αμέσως μετά, φόρτωμα του εξοπλισμού στο αυτοκίνητο και αναχώρηση για τα Πριόνια στα οποία φτάσαμε 20 λεπτά μετά.

Ήδη βρισκόμασταν χωρίς να κάνουμε απολύτως τίποτα στα 1100 μέτρα υψόμετρο.

Από αυτό το σημείο κατεβαίνει το Ε4 μονοπάτι προς το Λιτόχωρο ή από την αντίθετη μεριά, συνεχίζει προς το εσωτερικό του Ιερού Βουνού.
 
Σάκκοι επΆ ώμου, μπαστουνάκια ανά χείρας, έλεγχος φακών, σφίξιμο κορδονιών, ένα αστείο στα γρήγορα και η ανάβαση ξεκίνησε.

Μπαίνοντας στο μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στην απόλυτη Ελληνική κορυφή, στο δεξί μας χέρι ήταν παραταγμένα τα μουλάρια και τα γαϊδούρια φορτωμένα τις προμήθειες που από το ίδιο μονοπάτι κάθε μέρα, εφοδιάζουν τα καταφύγια των κορυφών.

Τα προσπεράσαμε και βάλαμε στοίχημα ότι δεν θα επιτρέπαμε να μας προσπεράσουν. Τόσα ξέραμε…

Τα πρώτα τρία χιλιόμετρα της ανηφορικής διαδρομής (ή η πρώτη ώρα αν προτιμάτε) ήταν εύκολα.

Μικρή κλίση και τοπία βγαλμένα από παραμύθια. Δροσιά, σκιές, ησυχία, μόνο οι ήχοι του αρχαίου δάσους, βελούδινες πατημασιές πάνω σε παχιά στρώματα φύλλων.

Το μονοπάτι περιποιημένο, καθαρισμένο, με λεπτομερή σηματοδότηση και με όλες τις φυλές του κόσμου να περπατούν στην πορεία του, εκτός από Έλληνες...

Στο σημείο της πρώτης ανάπαυλας πήραμε πληροφορίες από αυτούς που κατέβαιναν: αρχίζει η ανηφόρα, στενεύει το μονοπάτι, στα επόμενα τρία χιλιόμετρα θα φτάναμε τον στόχο της ημέρας, ήτοι το καταφύγιο «Αγαπητός», αλλά έπρεπε σε αυτή την απόσταση να ανεβούμε περίπου 600 μέτρα (υψομετρική διαφορά)…
 
Αφού φωτογραφίσαμε τον απώτερο σκοπό μας, που ήδη είχε αρχίσει να φαίνεται στο βάθος της προοπτικής μας (Μύτικας, αριστερά του η Σκάλα και δεξιά το Στεφάνι και το Οροπέδιο των Μουσών), συνεχίσαμε την ανάβαση.

Τα ψηλά δέντρα άρχισαν να αραιώνουν, οι σκιώδεις περιοχές να ελαττώνονται και ο Ήλιος μας έλουζε όλο και πιο έντονα, όλο και από πιο κοντά. Ιδρωμένοι, κουρασμένοι, διψασμένοι συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε τον δρόμο μας, ο οποίος πλέον είχε περισσότερα σκαλιά και ρίζες παρά ίσιωμα.

Αυτά τα θυμηθήκαμε εκ των υστέρων, διότι την στιγμή που ανεβαίναμε, οι εναλλαγές της θέας και των μορφών του βουνού γέμιζαν τόσο πολύ το Νου και την όραση που δεν έμενε χώρος για να σκεφτούμε τις μικρές μας, μπροστά στην απεραντοσύνη του Βουνού, ανάγκες και αδυναμίες.

Μαύρα πεύκα μας χάριζαν την σκιά τους στα πολλά μικρά μας διαλείμματα και μας έδιναν τις ανάσες που χρειαζόμασταν για να τραβήξουμε φωτογραφίες. Ανεβαίναμε, χωρίς να μιλάμε πια, από την κούραση αλλά και από την δίψα.

Το νερό μας είχε τελειώσει προ πολλού και από στεγνά στόματα, δύσκολα βγαίνουν λέξεις.

Το Βουνό μας λυπήθηκε και μάζεψε τα σύννεφά του από πάνω μας. Και μέσα στην σκιά του, βρήκαμε την δύναμη να φτάσουμε μέχρι την πύλη του καταφυγίου.

Μετά από συνολική πορεία τριών και μισής ωρών είχαμε ανέβει άλλα 1000 μέτρα.

Βρισκόμασταν στην θαλπωρή του καταφυγίου «Αγαπητός», σε υψόμετρο 2100 μέτρων, από πάνω μας φάνταζαν μεγαλόπρεπες οι Κορυφές των Θεών, ένα γεράκι μας χαιρέτησε (ή μπορεί απλώς να αδιαφόρησε) από την κορυφή μίας οξιάς, μία μαύρη αλεπού κρύφτηκε πίσω από ένα τεράστιο κορμό, ο κόσμος κάτω φαινόταν πολύ μικρός και απέραντος, οι χιονούρες θα έπρεπε να περιμένουν την άλλη ημέρα για να τις δούμε, ο Ήλιος έδυσε, η γεννήτρια του καταφυγίου έσβησε στις 10:00 το βράδυ και μέσα στην απόλυτη ησυχία κοιμηθήκαμε ικανοποιημένοι αλλά και ανήσυχοι για το εγχείρημα της επόμενης ανατολής.

Όταν κοιμάσαι στις δέκα το βράδυ, ξυπνάς πολύ εύκολα και στις έξι το πρωί. Και παρά την κούραση της προηγούμενης ημέρας, το σώμα, μπροστά στην προσμονή της Κορυφής, δεν θυμόταν τίποτα.

Γρήγορο και λιτό πρωινό, ο χάρτης δίπλα στον καφέ, καθορισμός της ενδεδειγμένης πορείας μετά από συγκερασμό και ανάλυση όλων των πληροφοριών που συλλέξαμε από σχετικούς και άσχετους, από βιβλία και οδηγούς και με καταλύτη όλων των παραπάνω, το ένστικτο.

Τα πράγματα στην πλάτη, μπόλικο νερό, νέοι φίλοι συνοδοιπόροι στο πλάι μας (ο ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας που έχει γυρίσει όλον τον κόσμο, ο Κλάους από την Γερμανία που μιλάει ελάχιστα Αγγλικά, μία οικογένεια Γερμανών και δύο μεσήλικες Γαλλίδες με το πιο σίγουρο και σταθερό βήμα που έχω συναντήσει μέχρι σήμερα) και ξεκινήσαμε για την αναμέτρηση με το Βουνό και με τον εαυτό μας.

Πορεία αρχική στο ανηφορικό και βραχώδες μονοπάτι προς την Σκάλα. Ο Ήλιος δυνάμωνε, το Φως έκαιγε αγνό και καθαρό, η θάλασσα μακριά στο βάθος, λαμπύριζε και αντανακλούσε πάνω στα γυμνά και απίστευτα τεράστια οροπέδια της αλπικής ζώνης του Ολύμπου.

Η ανηφορική πορεία απαιτούσε μεγάλη συγκέντρωση μα κυρίως μεγάλες αντοχές.

Τα χαλίκια να κυλούν σε κάθε πάτημα, έτοιμα να σε παρασύρουν στην πορεία τους προς τα κάτω.

Στην διασταύρωση για τα Ζωνάρια, εμείς συνεχίσαμε για την Σκάλα. Στο μονοπάτι της δοκιμασίας.

Στην στροφή πίσω από τον βράχο και στην μακριά πορεία προς την κορυφογραμμή, άρχισαν οι άνεμοι.

Κυλούσαν και επιτάχυναν από την απέναντι μεριά του οροπεδίου και μας χτυπούσαν κινούμενοι προς την άλλη μεριά. Ένας συνεχής άνεμος, καθαρός, αμόλυντος, δροσιστικός και κοφτερός. Ανά πέντε λεπτά στάση.

Και το βλέμμα να ατενίζει την οφιοειδή ανηφόρα που όλο φαινόταν να τελειώνει και που κάθε φορά που την κοίταζες, όλο η ίδια φαινόταν. Ιδρώτας, κόπωση, τα παπούτσια στα όριά τους, οι αντοχές στα όρια τους και οι άκρες των μπαστουνιών να καίνε από τα συνεχή γραπώματα επάνω στα μάρμαρα του μονοπατιού.

Τέσσερις ώρες πορεία και στο τέλος της η κορυφογραμμή, εμείς να περπατάμε επάνω της, πατώντας στον αφιλόξενο βράχο της Σκάλας και που μία ώρα μετά, μέσα από την οριακή και καυτή Κακιά Σκάλα συναντά κανείς την κορυφή του κόσμου των Αρχαίων αλλά και της Ελληνικής Ιστορίας και ψυχής μας, το Πάνθεον ή Μύτικα (υψόμετρο 2918 μέτρα, υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, υψηλότερο σημείο της Ελλάδας).

Εκεί που τα λίγα σύννεφα του Ιουλίου εκείνης της Τρίτης αρμένιζαν πολύ πιο κάτω από εμάς, που τα κοιτούσαμε αφΆ υψηλού, εκεί που άνθρωποι από όλο τον κόσμο θέτουν ως προσωπικό στοίχημα και τάμα σύγχρονο την κατάκτησή του, εκεί που ανήσυχες σκέψεις και θεοσεβούμενες συνειδήσεις ανεβαίνουν για να αποθέσουν τον ιδρώτα του σώματός τους και την κομμένη τους ανάσα ως άλλη προσφορά και σπονδή στους Θεούς.

Ο Μύτικας δεν είναι φιλόξενος. Δεν φτιάχτηκε για τους ανθρώπους. Είναι πολύ μικροί και μαλακοί οι άνθρωποι για τα οροπέδια και τις απόκρημνες κορυφές του Ολύμπου.

Μόνο το σώμα τους, όμως, διότι η Ψυχή ατσάλινη και καθοδηγούμενη από την Αναζήτηση του Θείου ή από όποια άλλη εσωτερική αιθερική δύναμη αναγκάζει το Σώμα να απορρίψει τις αδυναμίες του, να γίνει μάρμαρο και αέρας και να ανέβει εκεί που μόνο οι Θεοί μπορούν να κατοικούν.

Στο βάθος ένα καταφύγιο λουσμένο στο Φως, πιο πέρα το Οροπέδιο των Μουσών, το Λούκι το μόνο πέρασμα για εκεί (με βάση την διαδρομή που ακολουθήσαμε) και να ο στόχος για του χρόνου. Καθίσαμε, είδαμε και πλούτισε το βλέμμα μας, γεμίσαμε τα πνευμόνια μας με τις μυρωδιές των Ιερών βράχων, φωτογραφίσαμε αυτά που δεν παγιδεύονται σε κάδρα και πλαίσια, τα ελάφια και τα γεράκια, τους αετούς και τα αγριοκάτσικα, τα αιώνια χιόνια (χιονούρες), τις καμπύλες και άπειρες γραμμές των κορυφογραμμών, τις μυτερές γωνίες των κορυφών και μετά ξεκινήσαμε την κατάβαση.
 
Κατάβαση από τον ίδιο δρόμο, εξίσου επίπονη με την ανάβαση.
Μεγάλη η κλίση, ο γκρεμός από κάτω μεγάλος και οι δυνάμεις μας ήδη περιορισμένες.

Φτάσαμε στο καταφύγιο στα χαμηλά, ξεκουραστήκαμε για λίγο και έχοντας «γράψει» ήδη 8 ώρες πορείας (ή αλλιώς 12 περίπου χιλιόμετρα) ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε προς τα Πριόνια.

Ο καιρός στον Όλυμπο είναι εντυπωσιακός. Αλλάζει ακαριαία μέσα σε λίγα λεπτά.

Στα μισά της διαδρομής, ο ουρανός σκοτείνιασε και τα μπουμπουνητά στο βάθος προμήνυαν ότι η καταιγίδα δεν επρόκειτο να αργήσει.

Τα πόδια μας ταλαιπωρημένα ήδη, επιτάχυναν την πορεία τους. Αριστερά και δεξιά του μονοπατιού, καψαλισμένα κουφάρια δέντρων να μας υπενθυμίζουν συνεχώς ότι μία καταιγίδα μέσα στον Όλυμπο δεν είναι κάτι τόσο απλό όσο μία καλοκαιρίνη μπόρα στην παραλία της Βουλιαγμένης. Ο Δίας κρατούσε κεραυνούς, το Βουνό τους εξαπολύει μέχρι και σήμερα.

Η μπόρα άρχισε. Οι σκιές των δέντρων βάρυναν, σκοτάδι σχεδόν εκεί που πριν λίγο ο Ήλιος μας έδειχνε τον δρόμο. Αστραπές, βροντές και χαλάζι. Η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα και εμείς συνεχίσαμε να περπατάμε για να μην σκεφτόμαστε τι μπορεί να συμβεί. Τρείς ώρες πορεία και μετά φτάσαμε στο τέρμα.

Στα Πριόνια. Μαζί με εμάς, έφτασε και η καταιγίδα στο τέλος της. Ο καιρός άνοιξε, ο Ήλιος ξαναβγήκε και μας βρήκε μουσκεμένους, κουρασμένους και ταλαιπωρημένους να μετράμε τα βήματά μας μέχρι το ξενοδοχείο μας στο Λιτόχωρο.

Για το λίγο που περπατήσαμε στα Μονοπάτια των Θεών, για το ελάχιστο που ξεκουραστήκαμε στις κορυφές του και στους Θρόνους τους, για την εμπειρία που ζήσαμε μέσα στον Ήλιο και την Βροχή του, για τα σχήματα, τα χρώματα και για το Απέραντο που συναντήσαμε μπροστά μας γράφτηκε αυτό το κείμενο.

Σαν Ανάμνηση και σαν προτροπή. Ανάμνηση στο Σώμα και στο Αίμα. Προτροπή για πιο ψηλά, στα πιο δύσκολα. dimdom, για τα

Μονοπάτια του ΣΚΑΙ In Nomine Portal, www.authorway.com

Νομός: Ν. Πιερίας

Περιοχή: Όλυμπος

Καταχωρητής: dimdom για το In Nomine Portal

Φωτογραφίες:

Σχόλια:

demetrio 15/10/2008 6:39:04 μμ > Το βουνό καθαρίζει τη σκεψη απο τα περιττά και τα μικρά. Σε γεμίζει με το μεγαλείο του.Εκεί αντιλαμβάνεσαι τις έννοιες θεός και άνθρωπος,την δύναμη της φύσης. Εκεί συνειδητοποιείς την αξία της ζωής αλλά και την μικρότητά της μπροστά στην αιωνιότητα.Τέλος, εκεί τα σημερινά ανθρωποειδή του χρήματος μπορούν να συνέλθουν και να καταλάβουν την πραγματική τους φύση.Προσωπικά είμαι λάτρης του Ταυγέτου.Αν τον επισκεφθείτε θα καταλάβετε το γιατί.

stauros1982 3/10/2008 1:37:19 μμ > Apla mageutika apo tin perigrafi. Fetos dystyxws den kataferame na pragmatopoiisoume tin diadromi. Rantevou gia tou xronou loipon!

dimdom 10/8/2008 12:30:57 μμ > Και το σχετικό βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=cjIVDRicdFU

Στα μονοπάτια της Ελλάδας που Αγαπάμε

Oι δικές σας προτάσεις

ΟΣΚΟΒΡΥΣΗ  ΜΕΣΟΡΟΠΗΣΜουντακι Βερμίουαγ.γεωργιος

Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο με όλες τις προτάσεις που αναρτήθηκαν στο site σε μορφή pdf (μέγεθος αρχείου 32 MB)