Τα Μονοπάτια της Ελλάδας

Η πρότασή σας:

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ

Περιγραφή:

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ

ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΝΙΔΑΣ - ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ - ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΝΙΔΑΣ

[31.08.2007]…ώρα 16:30 το μεσημέρι παρκάραμε τα αυτοκίνητα μας στο «περίπτερο» (ταβέρνα), στο οροπέδιο της Νίδας έξι άνδρες διψασμένοι για περιπέτεια στη φύση.

Σκοπός μας να κατακτήσουμε την ψηλότερη κορυφή του Ψηλορείτη Τίμιος Σταυρός (υψ.2.456μ.), να παρεήσουμε το βράδυ εκεί και την επομένη να κατηφορίσουμε γυρνώντας στην σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Ο Δημήτρης, οι Κωστήδες ο Κλεισθένης και ο Νικολής, φορτωμένοι όλοι με τα πλέον απαραίτητα (νερά, χειμωνιάτικα ρούχα, υπνόσακους, φακούς, φαγητό, κρασί, ρακή και το μαντολίνο) ανηφορήσαμε ακολουθώντας το ορατό μονοπάτι, αφήνοντας πίσω μας το Ιδαίο ¶ντρο(υψ. 1495 μ.) κάτω από τον καυτό ήλιο του μεσημεριού.

Με κατεύθυνση αρχικά νοτιοανατολικά, στη συνέχεια δυτικά και πάντα ανηφορικά η κούραση πήρε θέση στα πρόσωπα μας, οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα έτρεξαν στο «πέτρινο» Ψηλορείτη και άρχισαν οι πρώτες στάσεις ξεκούρασης, μιας και η ζόρικη διαδρομή στερείται σκιάς και νερού.

Κίτρινες μεταλλικές μικρές σημαίες μας επιβεβαιώνουν ότι ακολουθούμε το μονοπάτι Ε4 δίνοντας μας δύναμη στο δύσκολο έργο που έχουμε αναλάβει. …

ώρα19:00 τα μέλη της παρέας με την καλύτερη φυσική κατάσταση προπορεύονται «ανοίγοντας» τον ήσυχο δρόμο προς την κορυφή.

Ησυχία! Ερημιά! «Ακούστε τις πέρδικες»...πιο πέρα πρόβατα και αγριοκάτσικα. «Να και μια πασχαλίτσα»

Πολλές κορφές, αλλά η ψηλότερη πουθενά!

Τοπίο ερημικό, μυστήριο, όμορφο …το ανηφορικό περπάτημα συνεχίζεται νοτιοδυτικά, τα σκονισμένα παπούτσια μας παλεύουν με τις κοφτερές πέτρες και τα χαράκια με τις λιγοστές αστιβίδες .

Τα πνευμόνια μας ζορίζονται, αλλά γεμίζουν από οξυγόνο το οποίο λιγοστεύει όσο ανεβαίνουμε με αποτέλεσμα να λαχανιάζουμε
συχνότερα. …


ώρα 20:30. Η κορυφή! Ο ήλιος χάθηκε στα δυτικά της Κρήτης, το κρύο αισθητό «θάνατος» για τα ιδρωμένα κορμιά μας… «βγάλετε μρε τσι φακούς και προσεχτικά»..με αυτή την προϋπόθεση παλεύοντας εξουθενωμένοι μέσα στο σκοτίδι ανεβαίνοντας αργά τις τελευταίες πλαγιές «πιάσαμε» και την πιο ψηλή η οποία ήταν και ατελείωτη.

Να και τα πρώτα φωτισμένα χωριά. Η καρδιά χτυπούσε ασταμάτητα, οι ανάσες η μια πάνω στην άλλη, στάσεις συχνές για λίγο νερό…ατελείωτο το μονοπάτι. …

ώρα 21:00… «Εφτάξαμε κοπέλια!» Συναισθήματα χαράς, δικαίωσης, περιφάνειας…με ιδιαίτερη την αίσθηση της κούρασης, της δίψας και της πείνας.

Εκεί μας περίμενε αγέρωχο το εκκλησάκι του Τίμιου Σταυρού, το ψηλότερο σημείο της Κρήτης με την ελληνική σημαία να κυματίζει δίπλα.

Η θέα μοναδική, δεκάδες χωριά, ο κάμπος της Μεσαράς, το ¶νω Μέρος, οι Μέλαμπες, τα Χανιά, το Ρέθυμνο, το Ηράκλειο, τα Λασιθιώτικα. Όλα μπροστά μας!

Μόνο το φεγγάρι με το πολύτιμο φως του έλλειπε από την παρέα μας.

Αφού ντυθήκαμε καλά ετοιμαστήκαμε για φαγητό, ξεκούραση και καλή παρέα…

Βγάλαμε από τις τσάντες μας το κρασί, το κρέας (νοστιμότατα γουλίδια!) και την όρεξη μας, αφήνοντας την κούραση μας πάνω στο πέτρινο πάγκο που κάτσαμε έξω από την εκκλησία. …

ώρα 22:00.. Η παρέα μας αποκτά και έβδομο μέλος. «Να, το φεγγάρι!» «Την ώρα που στον ουρανό κάνει η σελήνη βόλτα, έρχεται ΅κεινη και χτυπά τση σκέψης μου τη πόρτα..»

Αξέχαστες εικόνες στο Ψηλορείτη…Ο Μπέρκης κουρδίζει το μαντόλινο..

Μεταφερόμαστε μέσα στο πέτρινο μιτάτο, όπου ζεσταμένοι από το κρασί συνεχίζουμε την παρέα μας με μαντινάδες και ρακή.

Το γλέντι παίρνει φωτιά…το μαντολίνο παίζει κι εμείς τραγουδάμε: «Ψηλή κορφή σε πάτησα και σΆ αποκαμαρώνω, για τσΆ ομορφιές πΆ αντίκρισα θα βγαίνω κάθε χρόνο ..»

Αργά το βράδυ ικανοποιημένοι από την αξέχαστη βραδιά στη ψηλότερη κορυφή της Κρήτης, εξουθενωμένοι από την κούραση της ημέρας κάναμε τον καλύτερο ύπνο «μπαίνοντας» μέσα στους υπνόσακους που βαστούσαμε μαζί μας. [01.09.2007]…

ώρα 05:30 το πρωί παρέα με την ψηφιακή μου μηχανή με προσοχή χωρίς να ξυπνήσω τους κουρασμένους συνοδοιπόρους μου βρέθηκα έξω από το πέτρινο μιτάτο, περιμένοντας την ανατολή του ηλίου.

Ησυχία παντού.. ένα ζευγάρι Βασιλικών αετών πετούσε περιμετρικά του Τίμιου Σταυρού θέλοντας να με καλημερίσει..Τότε θυμήθηκα την μαντινάδα του Κώστα Μανουρά: «Αν ξεχωρίζει ο αετός είναι γιατί δε χάνει, το αίσθημα τση λευτεριάς ίσαμε να πεθάνει.» …

ώρα 05:54 ο ήλιος πιστός στο ραντεβού του ερχόταν χαμογελαστός από την ανατολική Κρήτη! «Ώστε να βγαίνει να χτυπά ήλιος στον Ψηλορείτη, θα στέκει και θα πολεμά και θα γλεντίζει η Κρήτη»

Νιώθοντας δέος παρατηρούσα τα μοναδικά τα χρώματα της ατμόσφαιρας και τον ήλιο να ανεβαίνει πάνω από τον ορίζοντα.

Η Κρήτη σε όλο της το μεγαλείο: δυτικά επιβάλλεται με τη παρουσία του ο όγκος των Λευκών Ορέων, στα ανατολικά η Δίκτη (Λασιθιώτικα βουνά) στα νότια ο κάμπος της Μεσσαράς, τα Αστερούσια Όρη και το Λυβικό πέλαγος ενώ στο βορρά βλέπουμε το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο, το Κρητικό πέλαγος και δυστυχώς όχι με τόσο καλή ορατότητα στα βορειοδυτικά τον Ταΰγετο! …

ώρα 10:00. Αφού ξύπνησε και το υπόλοιπο team και θαύμασε το απερίγραπτο γραφικό τοπίο ξεκινήσαμε την διαδικασία της επιστροφής.

Μαζέψαμε και κάψαμε κάθε είδους σκουπίδια (θέλοντας να αποφύγουμε την άθλια κατάσταση που αντικρίσαμε από τους προηγούμενους αναβάτες), πήραμε τον κατηφορικό δρόμο του γυρισμού, έχοντας στην καρδιά μας τις μεγαλύτερες ελπίδες να ξαναγυρίσουμε στην «κορφή» με την πρώτη ευκαιρία.

Ένα ζευγάρι Βασιλικών αετών (μόνιμοι κάτοικοι του Ψηλορείτη) μας αποχαιρετά περιτριγυρίζοντας μας. …

ώρα 14:00. Οροπέδιο Νίδας. Έπειτα από τέσσερις ώρες επίπονης (για τα πόδια) κατάβασης από το ίδιο μονοπάτι προς τη Νίδα φτάσαμε στο «περίπτερο» (ταβέρνα) ηλιοκαμένοι, κουρασμένοι και διψασμένοι., γεμάτοι όμως με τις καλύτερες αναμνήσεις. Ε, μια παγωμένη μπύρα χρειαζόταν προτού γυρίσουμε στην ρουτίνα της σκληρής πραγματικότητας… «Εβίβα και χρόνου με το καλό…» Κείμενο: Γιάννης Μαθιουδάκης (άρθρο από το 4ο τεύχος του περιοδικού «Τα Κρητικά»)

Τρόποι ανάβασης στον Ψηλορείτη: Από βορρά η ανάβαση γίνεται από το οροπέδιο της Νίδας (21 χιλ. από τα Ανώγεια) από σηματοδοτημένο μονοπάτι Ε4, που ξεκινά μετά το σπήλαιο Ιδαίο ¶ντρο σε 5 ώρες περίπου. Από το Νότο η ανάβαση γίνεται από το χωριό Φουρφουράς το οποίο απέχει από το Ρέθυμνο 42χιλ. από σηματοδοτημένο μονοπάτι Ε4 σε 4 ώρες περίπου. Επίσης και από το χωριό Κουρούτες υψ. 510μ. και 45χιλ. από το Ρέθυμνο από το οποίο ξεκινά χωμάτινος δρόμος 12χιλ. ως το καταφύγιο Ε.Ο.Σ θέση "Τουμπωτός Πρίνος". Από το καταφύγιο η ανάβαση για την κορυφή Τίμιος Σταυρός όπου υπάρχει και η ομώνυμη εκκλησία γίνεται σε 3 ώρες περίπου. Το καταφύγιο λειτουργεί από το 1984 και διαθέτει 30 κρεβάτια. Για κάθε επίσκεψη στο καταφύγιο θα πρέπει να απευθύνεστε στον Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου. Τέλος από τη Λοχριά πάλι με χωματόδρομο μέχρι τις νότιες πλαγιές της κορυφής "Εκδορά" (1,884μ).

Καταλληλότερη εποχή: Η καταλληλότερη εποχή για να ανέβετε στον Ψηλορείτη είναι τέλος καλοκαιριού (Αύγουστος-Σεπτέμβριος).

Διαβάθμιση δυσκολίας: 3 Πρέπει να είστε προσεκτικοί καθώς σκαρφαλώνετε σε αιχμηρές ογκώδης πέτρες, επίσης ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται κατά την κατάβαση από τον Ψηλορείτη, ώστε να μη γλιστρήσετε σε ορισμένα σημεία.

Το ξέρατε ότι: • Από τον Ψηλορείτη πηγάζουν οι ποταμοί Γαζανός, Γεροπόταμος και Κουτσουλίδης. • Στον Ψηλορείτη βρίσκεται το Ιδαίο ¶ντρο (υψόμετρο 1495 μ.), αρχαιολογικός τόπος και σπήλαιο.
 
Κατά την ελληνική μυθολογία είναι το μέρος όπου ανατράφηκε ο Δίας από τους Κουρήτες και τη νύμφη Αμάλθεια. • Στην Βόρεια πλευρά του βουνού κοντά στο χωριό Ζωνιανά βρίσκεται το σπήλαιο Σφενδόνι το πλουσιότερο σε διάκοσμο σπήλαιο της Κρήτης με μήκος διαδρόμων 400μ. και λίγο νοτιότερα η ονομαστή χαράδρα Βικία. Μη ξεχάσετε: • Να βαστάτε μαζί σας νερό… δεν υπάρχει
καμία πηγή με νερό στη διαδρομή εάν ξεκινήσετε από το οροπέδιο της Νίδας. • Μαζέψτε τα σκουπίδια σας..

Διατηρείτε το περιβάλλον καθαρό!

Νομός: Ν. Ρεθύμνου

Περιοχή: ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ

Καταχωρητής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ

Φωτογραφίες:

Σχόλια:

Στα μονοπάτια της Ελλάδας που Αγαπάμε

Oι δικές σας προτάσεις

ΟΣΚΟΒΡΥΣΗ  ΜΕΣΟΡΟΠΗΣΜουντακι Βερμίουαγ.γεωργιος

Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο με όλες τις προτάσεις που αναρτήθηκαν στο site σε μορφή pdf (μέγεθος αρχείου 32 MB)